Aby uniknąć uszkodzeń podczas montażu przełączników zbliżeniowych, nie należy przekraczać podanych momentów dokręcania.
W obszarze głowicy czujnika stosuje się wartości zredukowane o ok. 30%.
Koncepcja magnetycznych przełączników zbliżeniowych przewiduje montaż równo z powierzchnią, co oznacza, że powierzchnia aktywna czujnika może znaleźć się w jednej płaszczyźnie z materiałem nośnym. Jednakże materiał nośny nie może składać się z materiału ferromagnetycznego. W razie montażu czujnika w płaszczyźnie z materiałem ferromagnetycznym, odległość przełączania zmniejsza się o 25%; w przypadku montażu niezlicowanego (ferromagnetyczny materiał nośny cofnięty o średnicę powierzchni aktywnej), odległość przełączania zwiększa się o 25%.
W zależności od zastosowanego magnesu zmienia się odległość przełączania czujników magnetycznych. Decydującą rolę odgrywa tutaj nie tylko wielkość magnesu stałego, ale również materiał, z którego jest wykonany. Im wyższy iloczyn energetyczny materiału magnetycznego w kJ/m³, tym silniejsze pole magnetyczne i tym większa odległość przełączania.
Magnetyczne przełączniki zbliżeniowe są z zasady niezależne od biegunowości, tzn. czujnik wykrywa w równym stopniu biegun północny i południowy magnesu trwałego. Jeden biegun montowanego magnesu trwałego powinien być zawsze skierowany w stronę czujnika, bo bez tego nie można zagwarantować niezawodnej detekcji.
Montaż magnesu stałego odgrywa decydującą rolę w kwestii odległości przełączania. Zamontowanie magnesu na materiale nieferromagnetycznym nie ma istotnego wpływu na deklarowaną odległość przełączania. Jeżeli jednak magnes trwały jest zamontowany na materiale ferromagnetycznym (nie w jednej płaszczyźnie), odległość przełączania zwiększa się nawet o 25%. Gdy magnes jest zamontowany równo z powierzchnią lub wpuszczony w materiał ferromagnetyczny, odległość przełączania zmniejsza się nawet o 40 % (zawsze w porównaniu z deklarowaną odległością przełączania). Decydując się na przykręcenie mocowanego magnesu, należy stosować wyłącznie śruby wykonane z materiału nieferromagnetycznego (np. ze stali nierdzewnej).
Pola magnetyczne magnesów stałych w cylindrach są bardzo rozproszone a ich specyfikacja zmienia się wraz z typem cylindra. Dlatego na podstawie samych danych nie można określić momentu reakcji czujnik. Indywidualnie prawidłowa pozycja czujnika cylindra jest ustalana w następujący sposób:
Na rynku dostępne są siłowniki z już gotowymi rowkami. Najczęściej stosowane są rowki teowe lub ceowe. Czujniki cylindryczne można po prostu wsunąć do rowka i przykręcić. Czujniki cylindryczne są na stałe zamocowane albo za pomocą śruby z łbem walcowym, wkręcanej do rowka w dół, albo za pomocą metalowej płytki, która po dokręceniu śruby zaciska się po obu stronach rowka.
Często stosowane są również cylindry okrągłe lub cylindry z cięgłem. Te typy siłowników nie mają rowków, w które można by wprowadzić czujniki siłownika. Dlatego do montażu czujników na tych cylindrach stosuje się zaciski lub klamry, do których następnie można przymocować czujniki z rowkiem ceowym lub teowym.
Adaptery ze zbioru akcesoriów pozwalają również instalować czujniki z rowkiem ceowym w rowkach teowych. Dostępne są również adaptery dla specjalnych kształtów rowków, takich jak rowki o przekroju jaskółczego ogona.